Twee generaties, twee provinciehuizen
Waar zijn vader vooral het oude provinciehuis kende, maakte Ger zelf de overgang naar het nieuwe Gouvernement aan de Maas mee. Het oude gebouw was volgens hem een doolhof van gangetjes, trappen en eilandjes. Het nieuwe gebouw bracht alles onder één dak, maar dat ging niet zonder gewenningsperiode. Afdelingen met elk hun eigen gewoontes moesten ineens letterlijk dichter op elkaar werken. En waar je in het oude gebouw verdwaalde door de wirwar aan gangen, raakte je in het nieuwe onderkomen de weg kwijt omdat alles op elkaar leek.
Grensmaasproject
Ger werkte jarenlang als beleidsmedewerker aan het Grensmaasproject: hoogwaterbescherming, grindwinning en natuurontwikkeling in één omvangrijk plan. Daarmee zat hij dicht op de plek waar ambtelijk werk, bestuurlijke keuzes en politieke besluitvorming samenkomen.
Hij doorspekt zijn verhaal met anekdotes. Collega’s die voor elkaar inklokten of zelfs uitweken naar de prikklok van V&D. Koffiedames die nog strikt voor ‘hun’ eigen afdeling schonken. Een dankbriefje van Helmut Kohl. Een brandalarm en bijna-ontruiming tijdens de Eurotop door een rokende kok. Mitterrand die op het journaal een ommetje maakte, terwijl Ger wist dat het pad na vijftig meter doodliep.
We zaten bijna iedere week met een voorstel bij Gedeputeerde Staten
Maar het hart van Gers verhaal zit niet in anekdotes. Het zit in het trage, ingewikkelde werk achter besluiten. Bij ‘zijn’ Grensmaasproject moest steeds opnieuw koers worden bepaald. Wat kon de Provincie toestaan? Wat zeker niet? Welke afspraken met grindproducenten moesten eerst contractueel vastliggen? “We zaten bijna iedere week met een voorstel bij Gedeputeerde Staten”, vertelt hij. Soms was er op dinsdagmorgen, vlak vóór de GS-vergadering, nog overleg met gedeputeerden. Het was voortdurend schakelen.
Balanceren
Tegelijk moesten Provinciale Staten uiteindelijk besluiten. Ook Statencommissies werden bijgepraat. Dat was balanceren, herinnert Ger zich. Je kunt niet alles wat tijdens onderhandelingen gezegd wordt op straat gooien, maar democratisch bestuur vraagt wel om verantwoording. Op een gegeven moment werd de stekker uit de onderhandelingen met grindproducenten getrokken, omdat deze steeds op hetzelfde punt vastliepen. De Provincie besloot zelf met een nieuw plan te komen. Daarop volgde een half jaar van intensieve arbeid. “Ik heb nog nooit zo hard gewerkt.”
Groen licht voor het Grensmaasplan
Eind 2001 werd er een politiek plan voorgelegd in de Statenzaal. Nog niet het formele Provinciaal Omgevingsplan, wel de richting: zo gaan we het doen. Er waren grindproducenten, Statenleden, bestuurders en ambtenaren aanwezig. Soms hoorde Ger dingen waarvan hij als deskundige dacht: dat klopt inhoudelijk niet helemaal. Maar het ging om de hoofdlijn. En die werd breed gedragen. Het Grensmaasplan kreeg groen licht. Vier jaar later werd het POL Grensmaas unaniem vastgesteld. De uitvoering kon worden gestart. Een hoogtepunt in Gers ambtelijke loopbaan.
Meer dan een gebouw met grote momenten
Voor Ger is het Gouvernement daarom meer dan een gebouw met grote momenten. Het is de plek waar plannen door de molen van bestuur en politiek gaan. En waar achter elke handtekening maanden, soms jaren werk schuilgaat.
