Grote belangstelling
Na de opening wilden Limburgers het nieuwe provinciehuis massaal vanbinnen zien. Verenigingen, scholen, architectenbureaus: allemaal vroegen ze rondleidingen aan. Soms waren er meerdere per dag. Op een gegeven moment was de belangstelling zo groot dat de Provincie de gewone rondleidingen overdroeg aan VVV-gidsen. Bij bijzondere ontvangsten bleef de Provincie zelf aan zet. “Dan had je geen gidsfunctie, maar een hostessfunctie”, herinnert Ellyan zich.
Conferentie 'Global Coalition for Africa'
Die rol kreeg in 1995 extra betekenis, toen de Global Coalition for Africa in Maastricht bijeenkwam. De conferentie zelf vond plaats in het MECC. Daar spraken bestuurders en vertegenwoordigers uit Afrikaanse landen, samen met internationale partners, over goed bestuur, democratie, conflictpreventie en de toekomst van het continent. De toon was ernstig. Rwanda en Burundi lagen nog vers in het geheugen; de vraag hoe bestuur geweld kon voorkómen was geen abstract congresthema. Ook in het Gouvernement werden gasten ontvangen.
Hostess in een rood pak, rok en bijpassend sjaaltje
Bij bijzondere bijeenkomsten werd een beroep gedaan op secretaresses van gedeputeerden, de gouverneur en het kabinet om als hostess op te treden. Een idee van toenmalig kabinetschef Leo de Bruijn. Ook Ellyan werd gevraagd. Logisch ook: ze deed publieksvoorlichting, gaf rondleidingen en kende het gebouw. Voor de hostesses werd passende kleding geregeld. “Rood pakje met kort rokje en sjaaltje. Geheel buiten mijn comfortzone”, bekent ze. Het ging om representatie, om zichtbaar aanwezig zijn, om zorgen dat gasten zich welkom en correct begeleid voelden.
De mensen in de zaal waren niet allemaal vriendjes van elkaar
Haar taken waren praktisch, bijna alledaags: bij de ingang staan, jassen aannemen, mensen aanspreken en de weg wijzen. Dienstbaar zijn, zonder zelf onderdeel van het programma te worden. Maar achter die gewone handelingen zat een spanning die pas gaandeweg voelbaar werd. Buiten zag ze beveiligers. Mannen die elkaar met argusogen bekeken. Onder een jas tekende zich soms de vorm van een holster af. “Dan realiseer je je pas dat die mensen in die zaal niet allemaal vriendjes van elkaar waren.”
Diplomatie tastbaar
Juist dat maakt haar herinnering zo sterk. De grote woorden van die conferentie – goed bestuur, vrede, samenwerking – kregen in het Gouvernement een heel concrete achterkant. Terwijl binnen werd gesproken over conflictpreventie, stonden buiten beveiligers alert te kijken. Terwijl gasten hoffelijk werden ontvangen, was voelbaar dat de wereld die zij vertegenwoordigden niet vanzelfsprekend vreedzaam was.
Gastvrij, waardig en waakzaam
Ellyans verhaal laat het Gouvernement zien vanaf een plek die vaak buiten beeld blijft: niet het spreekgestoelte, niet de bestuurstafel, maar de rand van het protocol. Daar, tussen garderobe, gang en Feestzaal, werd internationale diplomatie ineens tastbaar. En juist daar zag je misschien wel het scherpst wat zo’n gebouw op zulke dagen moest zijn: gastvrij, waardig en waakzaam tegelijk.
