Het nieuwe Gouvernement was indrukwekkend, maar niet voor iedereen meteen een vooruitgang. De stad was altijd dichtbij geweest. “Je liep de deur uit en je stond in het centrum”, zegt Pierre.
Nieuwsgierigheid won het van de regels
Nog vóór de opening gingen Pierre en een paar collega’s stiekem kijken. Het gebouw was nog niet af, maar de nieuwsgierigheid won het van de regels. “We wilden gewoon zien waar we eigenlijk zouden komen te zitten.” Na de verhuizing stond de kamer van Pierre en zijn collega’s zo bomvol met tafels, stoelen en kasten met dossiers en planologisch materiaal dat gouverneur Kremers zelf poolshoogte kwam nemen. Hij zei weinig, maar later kreeg de afdeling een grotere kamer.
Officiële opening
Rond 1 april 1986 trokken de eerste medewerkers in het nieuwe Gouvernement. Drie weken later, op 22 april, volgde de officiële opening door koningin Beatrix. Schutterijvlaggen kleurden de brug, aan de Maas lagen bootjes, binnen bewogen bestuurders, ministers en genodigden zich door het nieuwe provinciehuis.
Té bijzonder
Voor Brigitte, toen negentien jaar en pas kort in dienst, was dat té bijzonder om van een afstandje te bekijken. Ze wilde de koningin zien. Samen met collega Véronique pakte ze een stapeltje papieren. “We doen de neus in de lucht en lopen gewoon door”, zei ze tegen Véronique. Niemand hield hen tegen. Voor ze het wist, stond Brigitte beneden in de Feestzaal, tussen het officiële gezelschap.
Toen zich een klein gevolg rond de koningin vormde, liep ze mee. Kamer in, kamer uit. Meeknikken, meelachen. Tot de kabinetschef haar zag. “Moet u zometeen nog een toespraak houden?” vroeg hij. Even later volgde de onvermijdelijke vraag: wie bent u eigenlijk en wat doet u hier? Brigitte moest verdwijnen in een kamer.
En toe kwam Brigitte voorbij
Pierre had het allemaal zien gebeuren. Zelf stond hij met een paar collega’s bij de deur waar de koningin zou passeren. “Wij dachten al dat wij ver doorgedrongen waren”, vertelt hij. En toen kwam Brigitte voorbij – gewoon in het gevolg van de koningin.
Daar had het verhaal kunnen eindigen, maar een journalist had het tafereel gezien. Hij vroeg Brigitte wat er was gebeurd en liep met haar mee naar het bordes, waar de koningin later zou vertrekken. Daar moest ze, zo raadde hij haar aan, naar voren stappen om Beatrix een hand te geven.
In de krant
Zo gezegd, zo gedaan. Beatrix leek haar hand te willen aannemen, maar een beveiliger trok Brigitte terug de rij in. De handdruk bleef uit, de foto kwam er wel. De volgende ochtend kopte de krant: “Verstekelinge in het gevolg van de koningin.” Bang voor gevolgen was ze achteraf wel even. Maar er gebeurde niets. “Misschien hebben ze het bewust klein gehouden”, zegt ze nu.
Zo werd de officiële opening niet alleen een dag van protocol en ceremonie, maar ook van nieuwsgierige medewerkers die hun nieuwe thuis van dichtbij wilden meemaken.
