Vrij worstelen

14 mei 2020

Het wordt worstelen. Natuurlijk wordt het worstelen. Want hoe gaan we om met de regels van het nieuwe normaal van nu? En handhaven? Wie gaat dat doen nu we weer een teen in het water steken; weer voorzichtig naar buiten komen…

Dat we nu überhaupt met al die regels te maken hebben, is natuurlijk al wennen. Ook zelf merk ik dat op de dagen dat ik van en naar het Gouvernement wandel. Lopend op een smalle stoep en dan een tegenligger tegenkomen: wie zet dan als eerste een stap van de stoep of loopt met een air van ‘ik zal niet diegene zijn’. Ik moet eerlijk zijn, ik ben het laatste type nog niet echt tegen gekomen. Het is nu vooral nog een kwestie van elkaar vriendelijk aankijken en lachen als je beiden aanstalten maakt om in dezelfde richting weg te stappen. Maar ik kan me voorstellen dat het lastiger wordt, naarmate het drukker wordt op die stoep, in de supermarkt en in de winkelstraat.

Hoe gaan we dan die anderhalve meter en al die andere regels handhaven? Vinden we dat een exclusieve taak voor politie en boa’s, de buitengewoon opsporingsambtenaren? Professionals van wie we al zoveel hebben gevraagd in de lockdown-fase, en nu ook voor 100 procent hun rol pakken in de uitstap daarvan. Maar dat neemt niet weg, dat al deze wettelijke handhavers niet overal kunnen zijn. Zeker niet als het buiten drukker wordt. En zeker niet als we massaal kliklijnen gaan bellen en elkaar gaan aangeven. Al lijkt het me zeer de vraag of dat de manier is waarop we met elkaar willen samenleven; dat als het nieuwe normaal wensen…

Nee, een betere vraag lijkt me of we ook elkaar gaan handhaven. Durven we elkaar aan te spreken? Durven we die verantwoordelijkheid voor elkaar op te pakken? Durven we hen die van geen wijken weten, op hun plaats te zetten? Het zijn geen makkelijke vragen, laat staan dat er makkelijke antwoorden zijn. Zeker nu de boodschap niet meer zo helder is als eerst. ‘Blijf thuis’, kan je immers maar op één manier uitleggen; maar wat is met kleine stapjes weer naar buiten gaan? En ach, moeten we nou echt nog zo streng blijven, nu het aantal mensen op de Intensive Cares zo gestaag daalt? Ik vermoed - met u samen - dat een miljoen Limburgers daar allemaal apart zo hun eigen ideeën over hebben.

Maar misschien moeten we juist daar nieuwsgierig naar blijven. Aan elkaar vragen waarom we doen wat we doen? Verstaat de ander misschien iets heel anders onder 1,5 meter? En als we dan toch aan het worstelen zijn, dan hoop ik dat we vooral worstelen met de manier waarόp we die vragen aan elkaar stellen. Hoe dat wat mij betreft met zoveel mogelijk humor kan. Niets is immers zo ontwapenend als een gulle lach…

Alles beter in ieder geval dan wegkijken. Want welbeschouwd kunnen we wegkijkend elkaar nooit wegwijs maken in dat vreemde nieuwe normaal waar we vooralsnog samen aan moeten wennen…

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur