Viering

17 mei 2020

Vandaag, de zondag nà 13 mei, is al sinds eeuwen processiezondag in de Limburgse hoofdstad Maastricht. En sinds ruim 150 jaar is het gebruik dat de gouverneur van Limburg niet in, maar achter de processie mee opstapt. Oorspronkelijk om toezicht te houden op die mogelijk rel schoppende katholieken, maar gaandeweg als teken van respect. Ik zou mij normaliter dan ook in rokkostuum gehesen hebben, en de 2 kilometer tussen de basilieken feestelijk hebben afgelegd, ware het niet dat Corona … enzovoort, enzovoort. Geen grote viering aan het einde van de Servaasweek dus.

Maar ook vandaag geen viering van andere kerkelijke feesten, zoals voor vele kinderen geen communiefeest waar zij zich zo op verheugden. Maar ook geen viering van de start van het schuttersseizoen, geen bondsfeesten, geen kampioensfeest van een amateur voetbalclub, geen festivals, geen zondagsconcert van de harmonie, geen rommelmarkten.

De afgelopen twee maanden waren die zondagactiviteiten er ook al niet. Maar ook door de week vielen vele geplande vieringen in het water, ook in de persoonlijke sferen. Ik feliciteerde tientallen echtparen met een brief voor hun 60-, 65-, of 70-jarig huwelijksjubileum, maar realiseerde mij tevens dat daar geen groot feest omheen gebouwd kon worden. Ik feliciteerde 100-jarigen, wetende dat bezoeken waarschijnlijk niet eens mocht. Ik sprak een zalenverhuurder die normaal in twee maanden 25 familiefeesten herbergt, maar nu: niets.

We hebben in ons bestaan af en toe een feest nodig, om er naar uit te kijken, om samen te zijn, om even los te laten, om bij te praten en bij te komen, om waardering te uiten, om te danken, om elkaar geluk te wensen. Het vieren van het leven houdt ook in: het deelnemen aan vieringen, als min of meer georganiseerde vorm van dat vieren. Maar zelfs het afscheid nemen doen we het liefst met een viering. Soms met een lach door ellende en tranen heen. Wordt van Limburgse begrafenissen niet verteld dat ze gezelliger zijn dan huwelijken elders in het land?

Ik vind het schrijnend dat juist vieringen – zoals ook ons Carnaval is - in verband worden gebracht met de verspreiding van het virus. Want dat betekent dat wij in Limburg, die zo hechten aan onze feesten, tradities en vieringen, diep in ons wezen worden geraakt. We moeten dus een tijdje op zoek naar andere vormen van vieringen, soms digitaal, soms in kleine groepen. Dat gaat ons lukken, want gelukkig hebben we veel verstand van, en creativiteit in het organiseren van vieringen. En mijn rokkostuum? Ach, die overleeft dat jaartje in een kledingzak wel.

Zorg goed voor elkaar, en voor u zelf, zoals we in Limburg gewoon zijn!

Theo Bovens, gouverneur