‘Verheugen’ op afstand

22 maart 2020

Het is zondag, normaal de dag van de club, kroeg of kerk. Maar vandaag zit het er niet in: geen matches, geen derde helft, geen heilige mis of al die andere dingen die we vandaag normaal zouden doen; buiten ons eigen huis én samen met familie, geliefden en vrienden. Maar nee, vandaag kan het niet. En ook niet morgen, overmorgen of volgende week. Het kán niet.

Ik weet het. Het is vreemd, het voelt onnatuurlijk. Zeker voor wie weet dat het vandaag halfvasten is en dat vandaag samen had willen vieren met optochten in Klimmen, in Horst of – samen met de Belgische buren – in Maaseik. Of zich had verheugd op het Krombrood rapen in Sittard. Een traditie die juist voor vandaag zo toepasselijk zou zijn geweest, omdat het zijn oorsprong vindt in naastenliefde en zorg voor elkaar. Én omdat dit feest voor de jeugd elk jaar weer begint bij de kapel van Sint Rosa, de heilige die 350 jaar geleden zo succesvol is aangeroepen in het stoppen van de Pest.

De heilige Mis daar, ging vanochtend wél door. In de stijl waaraan we nu gewend raken: zonder publiek en online. En voor wie er troost uit haalt: er werd gebeden voor zieken, ouderen en mensen in de zorg. Net zoals dat nu ook gebeurt bij de uit de schatkamer gehaalde Noodkist van de Sint Servaas in Maastricht; via e-mail kan iedereen die dat wenst daarvoor zijn of haar zorgen en gebeden delen. Maar voor nog meer ‘troost en hoop’  weet ik welhaast zeker dat in heel Limburg – in kapellen en gewoon bij mensen thuis – ook ‘gewoon nog ouderwets’ heel wat lichtjes branden. Want katholiek of niet ‘even een kaarsje opsteken’ zit nu eenmaal in onze genen gebakken. Zeker als het even niet zo goed gaat met een ander.

Halfvasten heet officieel Laetare, wat Latijns is voor ‘Verheugt u’. In deze vreemde dagen wellicht een vreemde opdracht. Toch, toen ik vanmiddag even buiten de deur was voor een interview met L1 – uiteraard op minimaal 1,5 meter afstand – ‘verheugde’ ik me er toch op dat de straten leeg waren, op een individuele jogger en iemand die de hond uitlaat na. Want samen onderkennen dat we even niet te dichtbij kunnen zijn, is nu even het allerbeste voor u, voor mij, voor ons allemaal.

Nogmaals: ik weet het, het is vreemd en het voelt onnatuurlijk. Ook voor een gouverneur die normaal graag roept: “Kom van die bank af en zoek elkaar op”, maar zich nu toch echt het allermeest ‘verheugt’ op die afstand die wij - uit respect voor iedereen - zélf kunnen bewaren en bewaken.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn. En laten we verheugd zijn om de zorg en steun die we ontvangen!

Theo Bovens, Gouverneur