Vergeving

11 juni 2020

“Wij zullen elkaar de komende maanden waarschijnlijk veel moeten vergeven,” zo sprak een aantal weken geleden de Duitse gezondheidsminister Jens Spahn. Hij sprak deze woorden in het Duitse parlement nadat hij aankondigde toch een draai te maken naar het gebruik van mondmaskers. Die draai werd hem toen ruimhartig vergeven. Zeker omdat in Duitsland toen ook het gevoel overheerste Corona-Weltmeister te zijn.

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om te weten wie die titel krijgt. We zitten – leuk of niet – eigenlijk pas in de pauze van die wrange wedstrijd die Corona voor ons heeft georganiseerd. Waarbij een eerdere kanshebber als Zweden net een klas is teruggezet; terwijl ze aan de andere kant van de wereld – in Nieuw-Zeeland – deze week al de genezing van de laatste patiënt mochten vieren.

Wat we nu wél al weten, is dat alle lockdowns levens hebben gered. In Europa al meer dan 3 miljoen, zo berekende de onderzoekers van het internationaal zeer gerenommeerde Imperial College in Londen. Net zoals ze becijferden dat het besmettingsgetal nu onder die magische grens van 1 is gezakt. Magisch, want onder die 1 krijgt ook het virus klappen.

Goed nieuws dus, al leert de wetenschap van het menselijk gedrag ons ook dat we nu met een kantelmoment te maken krijgen. Dat de sfeer van saamhorigheid en solidariteit nu kan omslaan. Zeker nu de één al meer kan en durft te profiteren van die dalende besmettingsgraad dan de ander; die dat nog niét kan of niet durft. Zijn we dan ook in deze fase in staat de saamhorigheid te handhaven? Op zijn minst geduld en respect op te brengen voor die ander? Ben en blijf je daarvoor bereid afstand te houden? Zeker voor wie zich heel onprettig en onzeker voelt bij een te grote nabijheid?

En dan heb ik het nog niet gehad over al die andere kantelmomenten waarover we de afgelopen tijd onze mond vol hadden. Hoe Corona ons ook kansen bood om van het nieuwe normaal, een beter normaal te maken. Met een betere economie, een betere arbeidsmarkt, een beter behoud van onze aarde, om er maar een paar te noemen. Hebben we daar nu nog oren naar? Of hebben we vooral haast om terug te keren naar het oude normaal? Wordt het Corona-jaar 2020 straks slechts een rimpeling in de geschiedenis of komt het te boek te staan als dat magische jaartal waarin wereldwijd een wake-up call klonk én werd gehoord? Ook hierin gaan we waarschijnlijk steeds meer van mening verschillen, maar de vraag is dan hoe. Hoe gaan we met elkaar dat gesprek aan? Hoe goed willen we naar elkaar luisteren? En naar de deskundigen? Of willen we die weer van hun voetstuk zien vallen?

Minister Jens Spahn sprak over het elkaar vergeven. Iedereen – ook de leider – maakt immers fouten in de strijd tegen een onvoorspelbare vijand. Ook nu weten we nog niet of Corona terugkomt voor een stevige tweede ronde of de handdoek in de ring gooit. Toch hoop ik dat die vergevingsgezindheid onderdeel blijft van het nieuwe normaal. Net zoals ik hoop dat het nieuwe normaal voor iedereen beter uitpakt. Want die kans nu laten liggen, dat, dat vergeven we onszelf wellicht nooit.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur