Veerkracht

8 mei 2020

Als u vaker mijn dagelijkse weblogs leest of podcasts beluistert, moet het u zijn opgevallen dat ik van nature een optimistisch persoon ben. Voor mij is het glas eerder half vol dan half leeg. En ik zie in donkere tijden meestal nog wel wat positieve ontwikkelingen. Maar zelfs als ik niet zo in elkaar zou zitten, acht ik het tot de wezenlijke taak van een bestuurder om vertrouwen in de toekomst te scheppen en hoop uit te stralen. Zowel in woorden als in daden.

Je kunt daarin gemakkelijk verkeerde keuzes maken. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, luidt het spreekwoord. Als mijn handelen leidt tot het vergroten van de ellende, kan zelfs één verkeerde actie de bodem onder het vertrouwen wegslaan. En bij uitspraken en woordkeuze is het opletten geblazen. Zeg niet te snel ‘ach, het valt wel mee, het kon erger’ als de ontvanger juist een droeve boodschap heeft ontvangen. Het is dan net alsof je het leed bagatelliseert, de pijn van de ander niet serieus neemt.

De corona-crisis heeft eigenlijk ons allemaal geraakt. Natuurlijk de mensen die ziek zijn geworden door covid19, en zeker die minderheid die zelfs met ernstige gezondheidsklachten te maken kreeg. Dat waren en zijn er veel, net zoals het aantal overledenen aan of met corona fors is. En al die mensen hebben gezinnen, families, buren, vrienden, collega’s. En corona raakt allen die of beroepshalve of als vrijwilliger betrokken zijn bij de bestrijding van het virus en de verzorging van de patiënten.

Maar daarnaast worden miljoenen anderen getroffen door de maatregelen die nodig zijn geweest om de gezondheidsrisico’s te beteugelen. Het raakt ons sociaal leven, onze economie, onze cultuur. Ja, wat eigenlijk niet. En ook daar is veel leed, zijn mensen slachtoffer. Eenzaamheid, huiselijk geweld, verveling, werkloosheid, culturele armoede, financiële nood, zijn zomaar wat verschijnselen die zich manifesteren.

Wij allen, inclusief mijzelf, zijn getroffen, geraakt, tot stilstand gebracht, ook in Limburg. En ik ben niet doof of blind voor de signalen die hierin worden afgegeven. Ik spreek met velen, ik lees en zie veel. Ik absorbeer feiten en meningen en probeer dat te vertalen in medeleven en advies. Maar ik zie tegelijkertijd zoveel veerkracht, zoveel creativiteit, zoveel onbaatzuchtig hulpbetoon, zoveel geduld en uithoudingsvermogen, zoveel mooie gebaren en acties, zoveel steun in Limburg en daarbuiten, dat ik daaruit vertrouwen en hoop put.

Ik kan nog niet voorspellen hoe we uit de crisis komen. Corona is nog wel even onder ons. Het gaat stapje voor stapje. Er wordt gesproken over ‘het nieuwe normaal’. Stemmen gaan op om niet meer terug te keren naar de oude situatie waaraan immers ook wel wat nadelige kanten zaten. Velen hopen dat de geest van saamhorigheid behouden blijft. In deze meimaand gaan we in elk geval de eerste stapjes zetten om uit de lock-down te komen. Als dat niet leidt tot gezondheidsschade zal dat vertrouwen geven voor vervolgstappen.

Ik vraag u ‘hou vol’, ‘haw pin’, houdt u aan de adviezen rond afstand en hygiëne, zodat de kans op verspreiding van corona wordt verminderd. Dan mogen we vertrouwen op een gezonde en uiteindelijk welvarende toekomst voor ons allen. Ik had u toch gewaarschuwd? ik blijf een optimist!

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor u zelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur