Tweestrijd

26 april 2020

Heb ik een directeur van een ziekenhuis aan de telefoon, dan hoor ik opluchting. Opluchting dat we afgezien van de jonkies onder ons, toch nog even thuis moeten blijven. Want gezondheid boven alles. Spreek ik even later een ondernemer, dan dendert de teleurstelling door de lijn, want hoe moet het nu met onze economie? Gaat die Corona wel overleven? Maar wie een ondernemer spreekt met besmette ouders, die proeft de tweestrijd. De tweestrijd waarin we eigenlijk allemaal verkeren.

Ja velen waren teleurgesteld afgelopen dinsdag, toen Mark Rutte ons vertelde dat de echte verlichting er nog niet inzit. Ja, de afvlakking is onmiskenbaar; maar verder dan de teugels vieren voor de jeugd, zit er nu nog niet in. De gezondheid krijgt nog even voorrang boven alles. En die gezondheid is nu nog te broos. “We zijn er echt nog niet”, zo herhaalde onze premier afgelopen vrijdag nog op zijn wekelijkse persconferentie. “De versoepeling komt er als het kan.”

Ik snap dat het een boodschap is die lastig te verteren is. Zeker als het water je aan de lippen komt te staan; en je vreest dat je zaak, je winkel dit niet gaat overleven, of voorziet dat je voorlopig niet aan de bak kan komen. Bijvoorbeeld omdat de cultuursector ook op zijn gat ligt. Dat snap ik.

Ik snap ook dat de boodschap lastig te verteren is voor mensen die zich niet beloond voelen voor hun goed gedrag. Dan zijn ze toch al weken zo braaf geweest, en daar krijgen ze nu dan niets voor terug. Ja, zelfs dat kan ik begrijpen. Gewoon omdat we het – afgezien van de oudsten onder ons – nooit eerder hebben meegemaakt dat het heft ons uit handen is genomen; dat ons wordt opgedragen offers te brengen. Die onvrijheid, dat gebrek aan keuzevrijheid is ons zeer vreemd.

Ik begrijp – en weet zeker velen met mij – het gezondheidsverhaal; net zoals velen met mij het economisch verhaal begrijpen; en meeleven met de enorme sociale consequenties voor zeker onze ouderen. Dus ook in mij woedt de tweestrijd. Maar net als Mark Rutte ben ik historicus van opleiding en begrijp ik dat men pas achteraf echt kan beoordelen of je de juiste keuzes hebt gemaakt. En ook dan zullen de meningen verdeeld zijn. Maar je moet nu een keuze maken; en die keuze is nu voor gezondheid. Een keuze waar we nog even mee hebben te ‘dealen’.

Laat in de tussentijd de gevoelde tweestrijd geen strijd tussen twee kampen worden. Onze premier sprak in die toespraak 41 dagen geleden over een beschermende muur die wij om onze kwetsbaren moesten bouwen. Laten we diezelfde bescherming nu ook bieden aan de solidariteit en positiviteit die in al die dagen is gegroeid. En daarbinnen juist een vruchtbare dialoog met elkaar aan gaan; waarin niet enkel de hardst schreeuwende stemmen gelden.

Nogmaals, ik snap de tevredenheid van de een en de teleurstelling van de ander. En met u voel ik de tweestrijd. Maar laat niet enkel de teleurstelling de overhand krijgen, want dan wint de bitterheid en uiteindelijk ook Corona. En laat dat vooral het laatste zijn wat we dit virus gunnen. Hou vol, haw pin, om haar samen in alle opzichten klein te krijgen.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, Gouverneur