Taartje op de stoep

21 maart 2020

Dit jaar zouden we hier in Limburg samen zijn verjaardag vieren. We hadden ons er allemaal veel van voorgesteld, al diegenen die al tijden in touw zijn om hem en zijn gezin het beste, het mooiste en het ‘leefste’ van Maastricht en Limburg te tonen. Net zoals we hem en zijn familie heel graag op 6 april hadden ontvangen, voor het Koningsdagconcert. Maar helaas, ook hier gooit Corona roet in het eten. In plaats van een Koning die we hier zeker aan het glunderen hadden gekregen, zagen we hem gisteravond met een ernstig gezicht op de nationale televisie verschijnen. Met woorden van troost én bemoediging, om het vooral sámen vol te houden in deze moeilijke tijden.

En net zoals ik ‘mijn baas’ nu niet in levende lijve kan ontmoeten, geldt dat ook voor mijn medewerkers en medebestuurders. Ik ben als één van de weinigen nog elke dag in het Gouvernement aan de Maas aanwezig, alle anderen werken voor onze gezamenlijk gezondheid zoveel mogelijk op afstand, thuis. Onze wekelijkse vergadering met alle gedeputeerden heeft afgelopen dinsdag voor het allereerst in de geschiedenis telefonisch plaatsgevonden. Maar voor de aankomende zorgen we dat er ook beeld bij is. Omdat we allen opnieuw ontdekken hoe belangrijk ook de non-verbale communicatie is; al is het alleen al om wie te lang aan het woord is met een handgebaar te manen dat het genoeg is…

Maar ook met en tussen alle ambtenaren zie ik het verschuiven: van ‘mailen & appen’  naar bellen; en van bellen naar het zoeken naar de beste methode om er ook een gezicht bij te zien. We leren er veel van. Niet alleen van de vele digitale mogelijkheden; maar ook hoe graag we eigenlijk bij elkaar willen zijn. En wij net als alle andere mensen én privé, elkaars stemgeluid niet kunnen missen; net zo min als die ‘vertrouwde gezichten om ons heen’, waarover ook de Koning sprak.

Hij sprak ook over het eenzaamheidsvirus, dat dat wij nu wél samen de kop in kunnen drukken. En dan denk ik net als hem aan al die ouderen en andere kwetsbaren die nu voor hun eigen gezondheid vrijwel in isolement leven. Van één van mijn directe medewerkers weet ik bijvoorbeeld dat haar moeder vandaag jarig is, 83 jaar wordt. Wat normaal een verjaardagsbezoek met het hele gezin zou zijn, verandert nu in een taartje op de stoep en zingen voor haar balkon. Met als alternatief om óόk haar zo snel mogelijk in de digitale wereld te trekken van ‘Facetime, Google-hangouts, Zoom’ en wat al niet meer.

Haar én al die anderen van wie we even afstand moeten houden om niet te verliezen, maar dit maar lastig overleven zonder contact. In het echt kan het even niet, maar wel in het surrogaat via de techniek. Of misschien toch ook nog ouderwets via een kaartje of brief. Alles om de ‘alertheid, solidariteit en warmte’ van de Koning ook maar met hen te blijven delen. Zij én wij hebben dat nodig. Hard nodig.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg en de rest van ons Koninkrijk gewoon zijn.

Theo Bovens, Commissaris van de Koning/Gouverneur