Niet Schieten

2 juli 2020

Ook het OLS, het Oud Limburgs Schuttersfeest gaat dit weekend niet door. Het grote feest der verbroedering van de beide Limburgen dat we al sinds 1876 vieren; enkel onderbroken door twee wereldoorlogen en nu dus door Corona.

Corona die verhindert dat we nu met elkaar schieten, maar ons wel bijna op elkaar liet schieten. In figuurlijke zin dan toch. Toen die hermetisch gesloten grenzen enkel communiceerden: blijf weg bij ons.

Wie had ooit kunnen denken wat we hier in deze kramp zouden schieten. Dat containers, betonblokken en hekken Limburgers, familie en vrienden opeens voor maanden zouden scheiden. Anno 2020. Oόk ik niet. Integendeel.

Vandaag precies 6 maanden geleden sprak ik in mijn nieuwjaarstoespraak nog opgetogen over hoe het Verdrag van Schengen 25 jaar geleden de grenzen binnen Europa opende; hoe paspoortchecks en slagbomen voorgoed uit ons leven verdwenen; en hoe controle plaats maakte voor vertrouwen. Benzine, boodschappen en een biertje halen bij de buren … geen grens zat ons meer in de weg…

Ik had zelfs vol bravoure geroepen dat als Holland met een ‘Nexit’ de landsgrenzen zou sluiten, ik dan voor een ‘Lexit’ zou gaan. Want nooit, nooit zouden wij nog voor een dichte grens met onze buren willen staan…en dan gebeurt dat nog geen drie maanden later…door een virus dat zelf geen enkele grens ziet…

Hoe had ik zes maanden geleden kunnen vermoeden dat uitgerekend op de verjaardag van Schengen – op 14 juni – de grenzen opnieuw van ‘dicht naar open’ zouden gaan? Nadat we weer – of voor het eerst – hadden ervaren hoe beklemmend die gesloten grenzen waren; hoe lastig en hoe hartverscheurend…

Hoe had ik zes maanden geleden kunnen bedenken dat ik op een viering van dat jubileum bij het Drielandenpunt eerst een mondkapje – mét, hoe ironisch, de Europese vlag – moest afdoen om uit te spreken dat ik die potdichte grenzen als een nederlaag had ervaren? En dat dit niet nog een keer moet gebeuren. Oόk niet als Corona een volgende klap komt uitdelen. „Ik zou willen dat we in dat geval aan beide zijden van de grenzen dezelfde maatregelen nemen, zodat de grens niet gesloten hoeft te worden,” zo sprak ik daar uit.

En hoe had ik zes maanden geleden kunnen weten dat ik aanstaande zondag niet naast mijn Belgische collega onder die schietboom zou staan? Om te zien welke gouverneur van Limburg dit jaar de meeste bölkes zou raken. En om te zien hoe dit jaar Meijel de perfecte gastheer zou zijn voor dit grenzeloze, al meer dan anderhalve eeuw oude verbroederingsfeest. Ik zeg perfect, omdat ik weet dat élke winnende schutterij het elk jaar voor elkaar krijgt om met ruim duizend vrijwilligers tienduizenden Nederlandse en Belgische Limburgers te vermaken. Sinds 1876.

Alleen dit jaar, in 2020 dus niet. Al heeft het feest, zoals alles in onze huidige leven, dit weekend ook een digitale versie voor ons in petto. Al weten u en ik inmiddels: digitaal is surrogaat, hoe mooi die digitale versie overigens ook is gemaakt. Maar àls het dan zo moet om elkaar over grenzen heen weer te vinden, dan moet het ook maar even zo. Als we maar weer met onze buren kunnen opschieten…

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur