Piano, Piano!

11 april 2020

“Slow down, pause and reflect, zo sprak Queen Elisabeth afgelopen zondag haar volk toe. Grijp nú - in deze tijden van zelfisolatie - de kans om te vertragen, stil te staan en te reflecteren. Ik vond het mooie woorden om juist vandaag te herhalen. Vandaag, op stille zaterdag als alle klokken zwijgen. Eigenlijk van oudsher een dag om stil te staan bij wanhoop, verlies, en wat je bent kwijtgeraakt. Én bij de vraag wat er nu werkelijk waardevol is in het leven. Ja, dat maakt Corona nu bij ons los…

Want óόk dat doet Corona. Ze veegt onze agenda’s leeg, laat ons niet meer van hot naar her rennen, en vraagt ons prioriteiten te stellen. Als ik u nu vraag wat voor u het allerbelangrijkste is, dan antwoordt u waarschijnlijk – naast vrijheid: goede gezondheid, goed gezelschap en… Netflix. Al zal ik dat laatste dan meteen vertalen als uw behoefte aan goede verhalen waarmee mensen elkaar al sinds de eeuwigheid inspireren. Aan tafel, met boeken, met theater en ja inderdaad met films en series.

Maar daarnaast vermoed ik dat velen van u nu ook best een zekere rust waarderen. Niet meer continu iets moeten, weer tijd nemen voor elkaar, voor een boek, een spelletje, een puzzel… Allerlei onthaastingsactiviteiten waarmee we in feite als vanzelf die beweging overnemen die ontstond in Italië. Het land dat eerder enkel een brandhaard van het goede leven was. Een goed leven dat niet enkel uit jachten en jagen bestaat, maar ook uit Piano, Piano!, rustig aan, even wat gas terugnemen…

En dan heb ik het over de Slow Food – of beter Slow Life – beweging, waartoe inmiddels ook een aantal Limburgse gemeenten behoren, en die zijn oorsprong vindt in het verzet tegen wereldwijde fast-food ketens als McDonalds. Italianen ageerden hiertegen niet alleen omdat ze vreesden dat hun eigen lokale smaken en producten verloren zouden gaan; maar ook omdat ze bang waren dat het hun zo gewaardeerde ‘samen-aan-tafel’-eetcultuur zou ondermijnen. En zie wat wij momenteel tegen elkaar zeggen om onze lokale ondernemers en boeren te ondersteunen; en hoe ik twee dagen geleden nog de hoop uitsprak dat samen-eten weer het nieuwe normaal zou worden.

Het nieuwe normaal. Ja ik ben benieuwd of Corona ons nu inderdaad aan het denken zet. Wat ontdekken wij nu van onszelf dat zo waardevol is, dat we het willen bewaren, όόk als Corona straks de deur achter haar dicht trekt?  Een nieuwe manier van werken? Een nieuwe manier van consumeren? Een nieuwe manier van reizen? Een nieuwe manier van met elkaar omgaan? Wát wordt ons nieuwe normaal? … Of plooien we ons straks weer automatisch terug in het ons bekende jachtige bestaan? Eerlijk gezegd hoop ik dat niet. Ik hoop dat we nu – en niet alleen vandaag – stil staan bij wat – en wie – nu echt belangrijk voor ons zijn. Dan komt er in ieder geval ook iets goeds voort uit deze crisis, die nu zovelen verdriet. En zorgen we zelf dat Corona ons ook iets waardevols gééft en niet enkel neemt.

Wat ik haar in ieder geval niét zie nemen, is dat andere goede dat we vannacht uit Italië verwachten. En wel specifiek uit Rome: de klokken die ons elk jaar weer – Corona of niet – de paaseieren bezorgen. Al zullen ze dit jaar helaas niet veel in de tuinen van opa’s en oma’s vallen;  eierzoekende kleinkinderen zullen, spijtig genoeg, immers nauwelijks op bezoek komen. Maar laat ons daarom ook vasthouden aan de allerbelangrijkste boodschap die Queen Elizabeth aan het eind van haar speech uitsprak en wel: We will meet again! We zullen weer samenkomen!

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor u zelf, zoals wij in Limburg gewoon zijn. En alvast een Zalig Pasen!

Theo Bovens, Gouverneur


Oude ansichtkaart