No Passion

9 april 2020

Vanavond zou The Passion zich door Roermond bewegen. Uitgerekend de jubileumeditie van dit TV-spektakel zou in onze bisschopsstad plaatsvinden. Waarmee het zich in deze vorm voor de allereerste keer beneden de rivieren zou afspelen. Best bijzonder als je bedenkt dat de gepassioneerde aandacht voor de lijdensweg van Jezus – inclusief de aanwezigheid van de Kruisweg in katholieke kerken - toch altijd werd afgedaan als ‘Paapse fratsen’.  Maar nu – de tiende keer – zou het dus in feite een thuiswedstrijd komen spelen. Maar het mocht niet van Corona. Corona trok ook hier een streep door.

Zoals zij ook een streep zou hebben getrokken door het uitbeelden van de meeste bekende rituelen van dit lijdensverhaal. Zelfs de meest oppervlakkige verstaander hiervan is wel bekend met de voetenwassing, de kus van Judas, en het wassen van de handen in onschuld.

Om met het laatste te beginnen; het wassen van de handen in onschuld, zoals Pontius Pilatus deed om zichzelf vrij te pleiten als opdrachtgever van de kruisiging van Jezus. Maar nu zou het enkel in water wassen ook deze Romeinse politicus niet van blaam – en zeker niet van het COVID-19-virus – kunnen zuiveren. Daarvoor zou hij nu toch echt minimaal zeep of desinfecterende handgel moeten gebruiken.

En de kus van Judas. In deze tijd is een kus – of beter de drie kussen – niet langer een hartelijke begroeting tussen vrienden. Sterker nog, nu kan elke kus, de kus van een verraderlijk virus blijken te zijn. Net zoals voetwassingen nu juist dat onreine virus de kans van zijn leven kan geven. Of de eigenaar van de voeten moet zeker 2 meter lang zijn; om iets van die 1,5 meter afstand te kunnen garanderen.

Wat in deze tijd wel rechtovereind blijft staan, is het kruis dat Jezus alleen moet dragen. En ook echt helemaal alleen. Zelfs die ene man die wordt aangewezen om hem te helpen – om te voorkomen dat Jezus  al bezwijkt voordat ze hem aan het kruis kunnen hangen –  zelfs die ene man zou nu niet bij hem in de buurt mogen komen. En dan zie ik onwillekeurig voor me hoe zieken én nog gezonden vandaag hun kruis alleen moeten dragen. Zieken die de strijd aan moeten zonder familie of geliefden om hen heen, hoe liefdevol de zorgmedewerkers ook willen zijn; of de nog gezonde ouderen, kwetsbaren en alleenstaanden die nu het echt fysieke menselijke contact moeten ontberen.

En tenslotte het avondmaal. Misschien is dat gezamenlijke avondmaal juist nu weer meer gemeengoed aan het worden. In de zin dat stellen en families weer meer tijd hebben om langer samen aan tafel te schuiven; en samen weer eens echte gesprekken te voeren. Niemand hoeft immers meer weg te snellen voor de sportclub hier of die vergadering daar… Waarbij ik dan zeer zeker niet hoop dat dat een laatste avondmaal wordt, maar juist weer het begin van een nieuwe traditie, een serie van gezamenlijke maaltijden.

Ja, vanavond zou dit verhaal in zijn moderne versie en alle mogelijke menselijke interacties door de straten van Roermond trekken; voor de tiende maal. Maar het mocht niet zo zijn. De tiende editie wordt nu een versie, die enkel via een scherm valt te ervaren. Wie weet komt de elfde editie alsnog naar het zuiden. Dan blijft het voor ons in feite nog steeds een jubileumeditie. Wij rekenen in Limburg immers toch vaker in 11-tallen?

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor u zelf, zoals wij in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, Gouverneur