Meebewegen als topsport

26 maart 2020

De Olympische Spelen gaan dit jaar niet door. Voor zeker 20 Limburgers is dit best een bittere pil. Vier jaar lang ‘leefden, trainden en werkten’ ze naar Tokio toe, en nu valt dat opeens weg. Hoe graag hadden een Lieke Martens voor voetbal, Juul Franssen voor Judo, Demi Schuurs voor tennis en Tom Dumoulin op de fiets – om er maar een paar te noemen - daar deze zomer voor goud willen gaan. Maar nu moeten ze hun ‘lichaam en geest’ resetten op een jaar later pieken. Als ze dan nog willen of kunnen…

De belangrijkste bijzaak van het leven, zo noemt hun chef de mission Pieter van den Hoogenband, de spelen nog. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor de spelen. Ook voetbal is voor velen niet weg te denken als vrijetijdsbesteding. Om te spelen, te kijken of te supporteren, maar dat valt nu allemaal in het water. Alhoewel het voor VVV Venlo en Fortuna Sittard nog wel eens gunstig kan uitpakken als de competitie nu zo wordt omgegooid, dat ze niet eens kunnen degraderen. “Elk nadeel ‘heb’ zijn voordeel”, zou voetbalfilosoof Johan Cruyff daarover zeggen.

Maar niet alleen voor topsporters valt nu even de noodzaak weg om elke dag zo met hun fysiek bezig te zijn. Hoe zit het met u? Komt u nu nog wel een beetje aan uw beweging toe? Zeker nu de sportvereniging, de fitnessclub of de normale activiteiten, zoals bijvoorbeeld fietsen naar het werk, wegvallen? Om me heen hoor ik van mensen die dan maar thuis gaan dansen als er een opzwepend discodeuntje op de radio langskomt; of meebewegen met gymnastiekprogramma’s die L1 nu specifiek uitzendt voor ouderen én schoolkinderen; en ook ik pik nu een heel andere routine op. Voor mijn dagelijkse gang naar het Gouvernement aan de Maas pak ik nu de benen- in plaats van de dienstwagen. En voordat u ‘medelijden’ met mij krijgt: ik weet nu dat het een wandeling is van zo’n 4653 stappen; plus wat benen strekken door het lege Gouvernement; en dan weer naar huis lopen: ik haal nu mijn 10 duizend stappen per dag wel…

Het is pas drie keer eerder in de geschiedenis vertoond dat de Olympische Spelen niet doorgingen. Dat was in 1916, 1940 en 1944. Alle drie oorlogsjaren, dus dat geeft wel aan hoe groot de crisis is die we nu beleven. Het is toch een beetje oorlogstijd in vrede, zoals ook premier Mark Rutte het min of meer benoemde in zijn Corona-toespraak. Een tijd die ook behoorlijk wat meer uithoudingsvermogen begint te vragen. Vandaag schrijf ik mijn 10e weblog om ook in deze ‘afstandelijke’ tijden toch dichtbij te blijven. En daarmee zijn we nog zeker niet op de helft, zoals ik misschien bij aanvang dacht, maar zie ik mezelf nu eerder afstevenen op een Olympisch record blogschrijven; wordt het een echte duursport. Maar samen met u hoop ik dat ik hiervoor géén goud ga halen. Laten we dat maar reserveren voor die topsportende Limburgers die nu een jaartje later naar Tokio vertrekken; en voor u die nu ook thuis op en top ‘fit en fris’ weet te blijven.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in sportief Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, Gouverneur