Last Post

16 juli 2020

Sinds 16 maart 66 maal dagelijks, en daarna 9 maal wekelijks, schreef ik u een brief, die ik ook als audiobrief insprak. Via de corona-website van de provincie, vaak overgenomen door andere kanalen, en via mijn eigen sociale media-kanalen, wilde ik in tijden dat fysieke afstand is geboden, toch met u  in contact blijven. Ik, die gewend was om altijd velen van u te ontmoeten, te bezoeken, te spreken, moest het nu doen met een vorm van eenrichtingsverkeer: het geschreven woord in een weblog, of het gesproken woord van de podcast. ‘Dichtbij’ werd de titel van deze serie van nu 75 teksten.

Via telefoon, beeldbellen, digitale vergadersystemen en later ook werkbezoeken en ‘absorbeer-sessies’, of door het volgen van de media, heb ik gepoogd om zoveel mogelijk aspecten van de corona-crisis tot mij te nemen, te begrijpen, een plaats te geven.

Want Corona is veelomvattend, is groots, is breed. Iedereen heeft ermee te maken, is het niet met de ziekte covid-19 zelf , dan is het wel met het omgaan met de gevolgen van genomen maatregelen. In de 74 afleveringen van ‘Dichtbij’ kon ik telkens inzoomen op één van die vele aspecten van de crisis. Ik kon focus aanbrengen in het warrige palet van emoties, indrukken, beelden en discussies.

74 maal aandacht voor Corona, door aandacht voor de zieke of overleden slachtoffers, voor hun familie en vrienden, voor de mantelzorgers, de hulpverlenenden, de mensen in vitale beroepen, de kinderen en jongeren, de ouderen, de grensconflicten, de economische schade, de gevolgen voor cultuur, ons verenigingsleven, onze tradities en waarden, kortom voor bijzondere én gewone burgers en hun besognes. En vaak ook voor prachtige initiatieven, uitingen van solidariteit en heldendom.

Ik sta nog steeds achter al de complimenten die ik mocht uitdelen, maar ook achter de waarschuwingen tegen verslapping in het volgen van adviezen, en tegen ondermijning van maatregelen. Het virus is niet weg, en te naïef zijn kan tot grote problemen in de nabije toekomst leiden.

Ik kreeg vele reacties van u, zowel van mensen die in mijn social-media-bubble zitten, als van talloze anderen, uit Limburg, Nederland, maar ook België, Duitsland, en zelfs de Filipijnen en Australië. Dank daarvoor. Net als dank aan mijn team van naaste medewerkers die in brainstorming, het dagelijks discussiëren over de crisis, het mee uitwerken van teksten of uitzoeken van beeldmateriaal, tot en met de hulp in de redactie onvervangbaar werk verzetten.

Dat ik met ‘Dichtbij’ stop, komt onder andere doordat ik alweer veel ‘en route’ ben, en steeds meer provinciegenoten fysiek op 1,5 meter afstand kan ontmoeten. Ik stop echter niet met nadenken over Corona en haar gevolgen. Integendeel, daarvoor is de crisis nog te heftig en te veelomvattend onder ons. We zullen het er samen nog vaak en intens over hebben. Ook over de lessen die Corona ons leerde, en nog leert.

En ik stop zeker niet met mijn gedachten aan de ruim 750 Limburgse vrouwen en mannen die aan of met covid-19 zijn overleden, de duizenden die ziek zijn geworden en soms nog steeds met ernstige klachten kampen; en dus ook de duizenden Limburgers die in hun gezin, familie, straat, vereniging of werkkring verdriet hebben om een dierbare. Speciaal aan hen wil ik deze blog en audiobrief opdragen.

Er komen ongetwijfeld nog momenten voor bezinning, voor herinnering. Er zullen ongetwijfeld op vele plekken bomen worden geplant, monumentjes worden opgericht. En ongetwijfeld zullen nog vele kaarsen onze gedachten en gebeden begeleiden.

Limburg zal uit de crisis herrijzen. Laten we er samen voor zorgen, ter ere van al diegenen die geleden hebben, dat we op weg zijn naar een nog beter Limburg!

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Dank voor de aandacht!

Theo Bovens, gouverneur