Hacken en Hekken

28 april 2020

Vorige week sprak ik over een carnavals-act. Een carnavals-act in de optocht van Maastricht waarin het hacken van de Universiteit Maastricht letterlijk werd uitgebeeld met het zetten van hekken. En dat we dat in feite nu in het echte leven zien gebeuren: Corona hackt ons leven en wij zetten hekken.

We zetten hekken op onze landsgrenzen, omdat ze aan de andere kant andere maatregelen bedenken. We zetten hekken om onze natuurgebieden, omdat anders te veel mensen tegelijkertijd een frisse neus willen halen. En we hebben nu ook de neiging om hekken te zetten rond onze economie. Dit zou het moment moeten zijn om alleen nog maar lokaal te consumeren en te produceren. Alleen nog voor ons eigen stukje aarde zorgen…

Natuurlijk is dat nu best een logische reactie. We zien mensen in onze omgeving worstelen met het verlies van afzetmarkt en inkomen. We willen helpen waar we kunnen. En dat moeten we ook zeker doen. Ik heb het al vaker gezegd: help naar vermogen. Steun die initiatieven van lokale ondernemers om er toch nog wat van te maken. En ja, het is zeker niet verkeerd, om te beseffen dat niet alles wat goed is van ver hoeft te komen; dat we ook dichtbij heel wat kwaliteit te bieden hebben. Zeker wat streekproducten betreft, hebben we in Limburg veel om trots op te zijn.

Alleen, wat denkt u? Zou het echte ‘hekjes-denken’ hét antwoord zijn op een crisis die zich totnogtoe door geen enkele grens of hek heeft laten tegenhouden? Die de wereld in feite nog meer één heeft gemaakt dan ze al was; omdat we misschien wel voor het eerst in ons bestaan allemaal eenzelfde vijand hebben? Moet in zo’n wereld elk stukje aarde zichzelf maar zien te redden? Geen voedsel, medicijnen of andere producten meer over de grens? Niets meer exporteren en niets meer importeren? En wat dan als bijvoorbeeld India een vaccin vindt tegen het virus? Willen we het dan niet hebben? Of als we het hier zelf ontdekken? Alleen voor onszelf houden? Hoe zou zo’n wereld er uit zien? Is dat een wereld waarin wij ons als Limburgers thuis voelen?

Ik denk het eerlijk gezegd niet. Natuurlijk, onze wereld staat nu op haar kop. Niet in de laatste plaats omdat die hekken ons zo scheiden van onze buitenlandse buren. Buitenlandse buren die zo veel dichterbij ons wonen dan onze eigen landgenoten; en waarmee we ook zoveel meer historie en cultuur delen. Al eeuwenlang. Juist hier moeten we grensoverschrijdend blijven denken – en handelen - om die crisis te boven te komen. Zeker in een grensregio als Limburg heb je die extra economische ruimte nodig. Net zoals geen enkel land in Europa – of daarbuiten – het in zijn eentje gaat redden. Alleen samen krijgen we Corona en al haar narigheid klein. En grijpen we – als we slim zijn - ook meteen de kans om er ‘beter, sterker en duurzamer’ uit te komen.

Al die hekken kunnen dan naar het schroot. Nou vooruit, laat er nog een zestal opduiken in de optocht van volgend jaar: zes hekken die samen een prachtige kooi vormen voor het monster dat Corona heet. Nu haar alleen nog even samen ‘hacken’.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur