Europa

19 mei 2020

Heeft u ook het songfestival gezien? Geen gepland ‘Open Up’ van Rotterdam, maar een vreemde versie die het licht liet schijnen over al die identiek lege pleinen en straten in al die landen. En met deelnemers die stuk voor stuk spraken over ‘home alone’, social distancing’ en ‘haw pin’. Met als vrijwel enige variant hun accent. Natuurlijk het miste absoluut de spanning en de grote lol, maar niet eerder zag ik in deze tijd beelden die zo duidelijk maakten dat we in Europa allemaal in exact hetzelfde schuitje zitten.

Beelden die eigenlijk in een groot contrast staan, met een ander iconisch beeld van vorige week. Die foto van de Belgische burgemeester van Maaseik en de Nederlandse van Echt-Susteren. Midden op de brug die hun normaal verbindt, beelden ze uit - gewapend met hun eigen nationale vlag - hoe die verbinding nu zoek is. Nu de zo verschillende nationale reacties op Corona het grensbewoners onmogelijk maakt met elkaar te verkeren. Zelfs niet op 1,5 meter. En zelfs niet als je familie bent of al een eeuwigheid vrienden bent…

Ondertussen hoor ik ook de verhalen van Italianen en Spanjaarden die hier wonen - of Nederlanders die daar wonen – die bestookt worden met vragen over dat ‘kille’ Nederland. Waarom het zo weinig solidariteit toont; zo hardvochtig overkomt…

Hier in Limburg kunnen we die vragen wel begrijpen. Dat eeuwig opgestoken vingertje en dat arrogante toontje van Holland zat όόk ons in het Zuiden altijd dwars. Niet voor niets hebben we in 1830 nog geprobeerd onder dat juk uit te komen. Dat is niet gelukt; wij hebben moeten leren door die soms steile en strenge communicatie van die verder prima mensen heen te prikken, net als zij telkens weer moeten beseffen dat ook ‘de toon de muziek maakt’. Vandaar dat we als Limburg het Haagse geluid een beetje wilden compenseren. En stuurden we als binnen Nederland zwaarst getroffen provincie, steunbetuigingen naar al die nog zwaarder getroffen regio’s in Spanje en Italië. Steunbetuigingen die in goede aarde zijn gevallen; gezien die verheugde reacties die we retour kregen.

Volgende week moeten we het in Europa eens worden over een groot herstelfonds om ons allen uit de puinhoop te trekken die Corona heeft veroorzaakt. Ik wens dat we er uit komen. ‘Want Europa is Europa niet meer, als we er nu niet zijn voor elkaar’, zoals Angela Merkel recent nog zei. En dat is ook het Europa waar we deze zomer zo graag weer op vakantie willen.

En dan hoop ik echt dat ook de onderhandelaars dat aparte songfestival hebben gezien. En net zo doordrongen zijn van datzelfde schuitje waarin we nu met zijn allen zitten. Een schuitje waar je alleen samen gecoördineerd uit kunt stappen. Anders wordt het kapseizen. Wie weet moet dat liedjesfestijn volgend jaar dan toch alsnog naar Maastricht komen. Want ‘Come closer’? Was het ooit harder nodig dan nu? In ieder geval om die rottige Corona een kopje kleiner te maken.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur