Dag van de Arbeid

1 mei 2020

Vandaag is dé Dag van de Arbeid. In Nederland is dat geen feestdag, of beter geen vrije feestdag. In België en Duitsland wel. Voor ons betekent dat normaal dat we dan heel veel buren over de vloer krijgen. Belgen en Duitsers die deze dag niet demonstrerend of de Internationale zingend doorbrengen, maar winkelend bij ons. Maar niet op deze 1e mei in het jaar 2020. De Belgen die zouden willen komen, mogen dat niet. En die Duitsers die wel mogen, is dat zwaar ontraden. Zo zag vandaag het nieuwe normaal uit voor deze nog steeds internationale feestdag.

Een internationale feestdag die overigens 130 jaar geleden – op 1 mei 1890 – zijn allereerste editie beleefde. Dat had toen nog helemaal niets met shoppen te maken, maar vooral met demonstreren. En wel met het demonstreren voor een 8-urige werkdag. Een dag die er is gekomen. Al zien we juist vandaag dat velen heel wat meer uren maken. Zoals al die mensen in de zorg die nu al weken lange dagen en nachten draaien. Voor wie nu elke vrije dag haast een feestdag is.

Maar ook daarbuiten. Op deze Dag van de Arbeid mogen we samen ook wel constateren dat arbeidsduur opeens een rekbaar begrip is. Massaal thuiswerkend merken we dat zeker als in dat thuis όόk kinderen verblijven, werken – arbeiden – zich nu moet laten combineren met ‘onderwijzen, oppassen en entertainen’. Maar ook wie geen kinderen heeft, merkt dat werk en privé opeens wel heel erg door elkaar heen lopen. Zo leert alleen al het IT-netwerk van het Gouvernement dat zeker zo’n 20 procent van de ambtenaren nog na tien uur ’s avonds actief is. En dat zal elders niet veel anders zijn. Ook daar laat die 8-urige werkdag zich niet meer zo makkelijk in dat bekende keurslijf van 9 tot 5 dwingen. Ik schat zo in dat dit een punt op de arbeids-agenda wordt. Net zoals de huisvesting als iedereen langzaamaan weer naar kantoor mag. Ook ik ken immers de discussie over hoe hygiënisch die flexplekken in al die kantoortuinen zijn…

En dan heb ik totnogtoe alleen nog over mensen die nog werk hebben. Want helaas weten we dat Corona ook niet zo gezond is voor onze werkloosheidscijfer. Een werkloosheidcijfer dat voor haar komst in Limburg historisch laag was, zo goed draaide onze economie. Natuurlijk in de zorg, in de supermarkten, in de pakjesbezorging zijn nu meer mensen nodig dan ooit. En in heel West-Europa schreeuwt de land- en tuinbouw nu om mensen, omdat zij die normaal kwamen oogsten, dat nu niet meer kunnen. Maar daarnaast zien we natuurlijk dat ‘arbeiden’ in sectoren als de horeca en evenementen nu vaak gewoon niet kan. Zeker wat dat betreft hoop ik met u allen dat we volgend jaar op de Dag van de Arbeid weer echt wat te vieren hebben. Zonder werk zitten is immers niet goed voor de gezondheid.

Wist u overigens dat katholieken van oudsher op de eerste mei geen Dag van de Arbeid vierden, maar het feest van Sint Joseph Arbeider? Sint Joseph, de timmerman, die we kennen als een zorgzame man en echtgenoot van Maria. We kunnen ons eigenlijk geen betere heilige voorstellen om ons door deze arbeidscrisis heen te helpen…

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur