Angst 1

16 april 2020

Angst. Ik heb het nog niet echt met u over angst gehad. Natuurlijk hebben we alle reden om bang te zijn. Bang om de zware variant van die ziekte te pakken te krijgen; bang om dierbaren te verliezen; bang om inkomsten kwijt te spelen. Een volgende keer heb ik het over dat inkomen, vandaag over die ziekte.

Die ziekte die een grote onbekende is waarmee we nu opeens moeten zien te leven. En dat in een wereld waarin we dachten alles – en zeker gezondheidsrisico’s - wel zo’n beetje onder controle te hebben of te krijgen. Met Aids kunnen we tegenwoordig wél oud worden; van kanker en Alzheimer zijn we eigenlijk wel overtuigd dat we die ook wel onder de duim krijgen; en Ebola, ach dat bleef eigenlijk altijd wel heel erg ver van ons bed. En dan dient zich opeens inderdaad zo’n grote onbekende aan, die ons leven volledig op zijn kop zet. Natuurlijk, een mens zou van minder bang worden.

Toch ben ik ervan overtuigd dat we ook Corona onder controle krijgen. Alleen niet zo snel als we zouden willen. Een vaccin is geen pakje dat je morgen bezorgd krijgt, als je vandaag voor 15.00 uur bestelt. Nee, dat gaat wel even wat langer duren. Daar buigen zich nu wereldwijd heel wat – ook Limburgse - knappe koppen over. En tot die tijd moeten we leven in een wereld die minder maakbaar is dan we altijd dachten.

In een voor ons zo ‘onbekende én onzekere’ tijd vind ik dus zeker niet vreemd dat we bang zijn voor die onzichtbare vijand die Corona is. Maar, wat er bij mij niét in kan, is als we die angst ook gaan projecteren op mensen die volgens ons die vijand faciliteren. En dat we daar dan boos op worden. Zoals dat helaas al gebeurde met Chinezen, met mensen die Corona hebben gehad, mensen die in Duitsland carnaval vierde, mensen die zijn gaan skiën in Oostenrijk…; en tegenwoordig ook onze buren, Duitsers en Belgen, die binnen onze grenzen verkeren. Vaak zijn dat notabene mensen die mede onze zorg en economie draaiende houden; en ja soms zijn dat ook mensen die toch per se om een voor hun belangrijke reden in Limburg willen zijn. En daar kan je van alles van vinden, maar dat maakt hen nog niet tot de verspreider van het kwaad. Zolang ze onze regels in acht nemen zijn ze niet gevaarlijker dan de buurman waarmee u nu over de heg heen een praatje maakt.

De enige mensen waar u wat mij betreft boos op mag worden, zijn zij – dus ook Nederlanders en Limburgers – die de regels met voeten treden. Die handen blijven schudden in plaats van wassen; die geen anderhalve meter afstand houden; en niet thuisblijven met verkoudheid en koorts… Want die regels wérken als de krant van vandaag kan koppen dat het zwaar getroffen Zuyderlandziekenhuis weer tijd krijgt voor niet-Corona-patiënten.

Mooi nieuws, dat aan de andere kant weer een nieuwe angst kan voeden: en wel dat we te laks worden. Maar dat is dan wel een angst die we samen in toom kunnen houden: door afstand van elkaar te blijven houden. Zonder onderscheid des persoons.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur