Achtstegroepers huilen wèl!

7 april 2020

Vandaag is de ‘nationale buitenlesdag’. Of beter wás de nationale buitenlesdag, want ook deze dag om kinderen meer buiten de deur te krijgen is uitgesteld. Bijzonder jammer natuurlijk, want dit jaarlijks initiatief van Jantje Beton en IVN Natuureducatie wordt goed gesmaakt door kinderen van de basisschool. Buiten ‘spelen, bewegen én leren’ is toch weer eens wat anders dan een hele dag braaf stilzitten in een schoollokaal. Een schoollokaal dat in deze Corona-tijd opeens de ‘woonkamer, keuken of slaapkamer’ thuis is. En al leek ‘geen school’ misschien even leuk, de meeste kinderen tekenen nu denk ik toch liever voor zo’n buitenlesdag. Net zoals ze nu liever gewoon weer naar school gaan; weer fijn samen met klasgenootjes, vriendjes en vriendinnetjes. Net zoals ik vermoed dat ook de meeste ouders hun kroost weer graag uitzwaaien richting die schoolbanken. Ouders van wie ik net zo goed vermoed dat hun ontzag voor ‘juffen en meesters’ in deze tijd behoorlijk groeiende is…

Maar wat even leuk lijkt, kan dus ook best vervelend worden. Zeker voor de oudsten van de school: de achtstegroepers. Zij die dit jaar afscheid nemen van die basisschool zien nu opeens de Cito-toets, het schoolkamp en de musical door hun neus geboord worden. En, ok, nu zullen er best kinderen zijn die die toets kunnen missen als kiespijn, maar hét kamp en dé musical, dat is natuurlijk wel een kleine ramp. Dat is niet zomaar een uitje en niet zomaar een uitvoering. Dit zijn mijlpalen waar je acht jaren naartoe leeft. Dat moet je gewoon meemaken.

Hoe belangrijk dat is, heb ik zelf ervaren toen mijn eigen dochter zo’n achtstegroeper was en dus meedeed aan die musical. Wij als ouders mochten na het aanschouwen van natuurlijk de beste musical ooit, backstage. Wij mochten de kinderen opzoeken in hun kleedkamer. En waar wij opgetogen kinderen verwachtten die blij waren met een geslaagde voorstelling, troffen wij de hele groep in tranen. De een zat nog harder te huilen dan de ander, en ze vielen elkaar – en niet ons – in de armen. Toen drong het pas tot mij door: deze kinderen huilden omdat ze op dat moment beseften dat het klaar was; dat dit het einde was van hun tijd samen; dat ze hierna – na acht jaar samenzijn – apart nieuwe wegen gingen bewandelen. Ze huilden hier samen om het eind van een heel tijdperk. Iets wat nooit meer terugkwam…

Dus ja, ik snap dat het sneu en teleurstellend is voor de achtstegroepers als zij die gezamenlijke afscheidsrituelen nu moeten missen. Op dit moment kan niemand nog zeggen of die geplande hoogtepunten nog kunnen doorgaan. Wel hoor ik om me heen dat er toch musicalteksten worden gedeeld en geoefend. Hoe dan ook, voor deze kinderen – en hun ouders en onderwijzers – hoop ik dat als het niet op de normale manier kan, er wel een oplossing komt om er toch samen op een andere speciale – wellicht nog meer spectaculaire - manier uit te knallen. Afscheid nemen van je basisschool doe je immers maar één keer…

Voor de nationale buitenlesdag is al een oplossing bedacht; deze vindt dit jaar op 22 september plaats. In het najaar, toch ook een mooi seizoen om buiten dingen te ontdekken. En voor ouders die nu met hun handen in het haar zitten over hoe hun kroost bij te spijkeren: de website www.buitenlesdag.nl geeft tips over hoe je nu ook zelf je kind ‘buiten’ iets kunt bijbrengen: bijvoorbeeld met wat ‘stoepkrijt, dobbelstenen en Bingo’; schaduwtekenen; of toch gewoon je uitzicht schetsen…

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor u zelf, zoals wij in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, Gouverneur