(Ab)normaal

18 maart 2020

Normaal is de beëdiging van een nieuwe burgemeester een beetje een feestje. Hij of zij wordt warm welkom geheten in de gemeente met speeches, receptie en het schudden van vele handen. Daarna beginnen dan de zogenaamde wittebroodsweken waarin burgerouder en burgers elkaar ontmoeten en aan elkaar kunnen ‘snuffelen’.

Maar in deze tijd is niets normaal. Voor Hans Verheijen, de nieuwe burgemeester van Sittard-Geleen, zat zo’n ‘feestje’ er nu niet in. Zijn beëdiging vond heel sober en ‘afstandelijk’ plaats, vandaag op mijn kamer in het Gouvernement aan de Maas. Enkel in aanwezigheid van zijn partner en zonder verder trotse familie. Hij kreeg zelfs geen hand van mij.

Toch heb ik er alle vertrouwen in dat het tussen hem en zijn nieuwe gemeente wel goed gaat komen. In een brief aan alle inwoners schreef hij al hoe hij zijn start anders had voorgesteld; en hoe graag hij iedereen morgen had willen ontmoeten op de legendarische Sint Joep Markt, die nu natuurlijk ook niet door kan gaan. Het is niet anders…

Normaal had ik vandaag ook voor de 9e keer deelgenomen aan de jaarlijkse Boomfeestdag. Oorspronkelijk was het plan dat ik samen met de schoolkinderen van Wellerlooi bomen zou planten, dit keer vanwege de 75 jaar bevrijding ook samen met Duitse leeftijdsgenootjes. Dit was, ook tot hun grote teleurstelling, geschrapt vanwege Corona-maatregelen aan de andere kant van de grens. Vandaar dat ik vandaag naar Ransdaal zou gaan; om daar met de kinderen van de basisschool Sint Theresia feestelijk nieuw groen leven een kans te geven. Helaas, ook dat kon niet doorgaan.

Niet normaal was dat ik een hele verdrietige vrouw aan de telefoon sprak. Ik ken haar vaag van het verpleeghuis waar ook mijn moeder tot voor kort woonde. Ze vertelde me dat haar moeder net na Carnaval was bediend, maar daarna toch weer een beetje was opgeleefd. Alleen – en dat maakte dit telefoontje zo abnormaal én hartverscheurend – mag zij haar vanwege ‘Corona’ nu niet meer bezoeken. Het mag pas weer later als de crisis voorbij is, of als haar moeder echt bijna haar laatste adem uitblaast. Dat raakte mij diep, óók omdat ik weet dat heel wat meer Limburgers op dit moment niet meer de kans krijgen hun naasten en geliefden bij te staan in de laatste dagen van hun leven. Én omdat ik weet hoe belangrijk dit is voor je eigen rouwproces.

Burgemeester Hans Verheijen sloot zijn brief aan zijn stad af met elkaar veel kracht en wijsheid toe te wensen en de oproep om zoveel mogelijk voor elkaar klaar te staan. Ik sluit me daarbij aan voor heel Limburg en vandaag in het bijzonder voor al die mensen die nu niet bij hun naasten kunnen zijn. Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals wij in Limburg gewoon zijn.


Theo Bovens, Gouverneur